Posted in Happy? Or just an ending?, The nearing end...

how i met him: the nearing end

Misplaced feelings.

That’s just how I describe my relationship with him. My heart was in chaos whenever I am with him. It starts beating really fast with a simple smile or a sudden touch to my skin.
I feel like a lady whenever I am with him. Yes. That’s just how I describe it. And I love him. But I know that’s not enough. Sometimes, it doesn’t mean that you love someone you are already entitled to have that love and take it for granted. You can’t just claim it (even if he’s feeling the same way too) if it’s not right. And our time isn’t right.
For the past four months, I have felt many emotions. I laugh. I cried. I smiled. Then cried again. I became worried that the happiness might consume me or the sadness will. I was thinking about my priorities — God, school, family and self. And I have found out as I assess myself, he honestly wasn’t on the top list. I had a lot of things to do that I don’t think I can prioritize that kind love, this worldly love. I have a God who can love me unconditionally. A mom and a sister who’ll stay with me. But it was such a unfortunate mistake to rely with the love that he is giving. I am grateful for that love but I had forgotten about the things which came first. My commitments became nothing to me. I have diverted my attention to a relationship which I have no assurance if it will last. I forgot about my commitment to God, to my mom, to school, to my other responsibilities. I was too impulsive thinking that I can handle it. Later on, I have realized that I can’t. I am already hurting the Lord because of my disobedience. I have let myself love someone who He didn’t approve to be loved by me at the moment, in the first place. I disobeyed Him. I went on my own way. Hurt Him. I am also about to hurt my mom and my sister. They’re sacrificing a lot for me, but I am taking it for granted. I am so selfish. I am just thinking about my own happiness.
I love this guy. I do, really. I love him that it really hurts to accept the fact that it isn’t right. That is why this feeling is a misplaced one. Maybe I can say that loving him is right, but it is just in the wrong moment, wrong time.
I love him that it makes me cry. I am about to break the heart of the guy I love in order to save our hearts from even hurting more.
Last Sunday, I had given him the right to call me his girlfriend. It was out of control, that situation. Everything’s a mess. I acted impulsively. I am so guilty. Then now, even if days had only passed since we started dating, I decided to break it off. I decided to break our hearts so that it won’t break even more, so that people around us won’t get hurt as well.
At 1 am, I am writing this as I am crying. I am thinking about how much I have disobeyed God. I have surrendered my life to Him a long time ago and started serving Him. But I came to a point that I had a reservation. I didn’t commit fully. And that wasn’t right.
I hate to break my boyfriend’s heart, but my relationship with God and His plans for me is rather more important. I should have listened to that part of me a long time ago. Maybe we won’t reach this point, this point where in we started something that needed to end quickly.
I don’t know what I’ll tell him, how I’ll make him understand. I don’t even know if I’ll be able to tell him. I am afraid. Yes. But I am more afraid of losing God… Of losing my connection with him.
I love my boyfriend. But this is wrong, so wrong. This is utterly misplaced. I realized I am not yet ready to enter a relationship. I can’t handle it. I am too weak, too unprepared. Besides, the Lord doesn’t approve.
I am hurting. But that’s okay. In the future, I know that what I am about to do is right. I just have to step forward and take an action.

Considering of my situation, I just want to impart someone that loving is not easy. You have to consider a lot of things before taking a chance. You have too in order to prevent anyone from getting hurt.

Lastly, I want to tell him, even if he won’t even read this blog, that my feelings for him is real. The butterflies in the stomach, the sheepish smiles, the suppressed laughs, the annoying pouts and tiring tantrums were real. I enjoyed that four months. I cannot call it worth it yet, as I am uncertain. But I do hope. And I also hope hurting is worth the tears. I love you.

He doesn’t have any idea how much I want to hug him and kiss him. But I can’t.

Thank you for your irritating smile, your weird antics, corny jokes, natural sweetness and obvious concern. I am feeling the love you are giving me. I am feeling it that’s why it’s hard to for me to let it go. I guess I am not the one God planned for you and maybe I am, we just had it in the wrong moment.

Nevertheless, I love you. And I am sorry.

I’ll be a bad person to you. I’ll hurt you. But I am wishing you the best and happiness, even if I won’t be one of the reasons anymore.

Hello, to the nearing end of how I met him.


I wrote it because I can’t tell this to anyone close to me. I am too ashamed of myself. I am a bad person, a selfish one.

Posted in A blog, Personal, Story, The nearing end...

how i met him (and how it ended)

According to a book I’ve read, people come and go, forever drifting in and out of our lives. Some would stay but some would just pass by. It hurts that the ones you wanted to stay the most are the ones who leave.
In my case, he didn’t just leave. But he also snatched the little happiness that he brought me and left me sadness instead. I shouldn’t let myself drown in that ocean of happiness and fleeting moments. No. I should have just stayed in the shore and never get in the water in the first place. I forgot. I don’t know how to swim. Now, I am slowly drowning at the bottom of the ocean where sadness lies– where screaming for help would be useless because no one would hear me.
It’s funny how I still wish for him to come back even though I’ve been hurt already. It’s an epic choice to still hope for that guy to come and save me. But how could he? In the first place, he was the one who pushed me to drown. And it’s stupid how willingly I am to still hope and to look like fool for nothing. Because frankly speaking, I thought we’d have that little piece of forever. I had hoped for that. But then I guess we can’t find forever with the wrong guy– with the wrong person.
In the end, this was just a long chapter of a book where he played a significant role then vanished after portraying it. Now, I have to the turn the page and get over it. But how?

They say there’s always a rainbow after the rain. I wish I can hope for that easily, but how can I have that rainbow if it’s always raining whenever I wake up?

* * *

Actually right now, even if I am trying to pick up my pieces and surviving to live, the pain still lingers. It creeps in to my body, trying to destroy me once again. But I am trying to prevent that from happening again because the guy who was supposed to protect me left me already.

I wish it would be easier to move on. Because whenever I think about him, I just break down and cry. I just love him so much that it hurts to think that he’s gone. He left me.

But the funny part is that I will still see him this coming semester. He’s my classmate after all. How can I live with that?

Posted in The nearing end...

Happy Ending? Joke Ka Ba? 2 (Chappie 11-15)

CHAPPIE 11: I was able to know her past


“Sabihin mo ‘tol, bakit hindi ka pa magpakita kay Ellina? Hinahanap ka nya noh. Two days ka na ring hindi nagpapakita sa kanya. May Labuan ba kayong dalawa?” Pangunguit ni GD sa akin. Nasa Guyznet kami. Ano pa nga ba? Edi DOTA. Hindi na yan bago. “Wala naman kaming Labuan. May kelangan lang akong harapin muna, bago ko sya kausapin. Samahan nyo muna sya. She needs you.” Saad ko. “Alam mo, wala akong idea sa problema mo, bro. Pero tingin ko, mabigat yang rason mo. Pero sana nga lang, wag mong sarilinin kapag hindi mo na kaya pa.” Tinapik nya ako sa balikat. “Wag kang mag-alala, tol. Babalik rin ako after some time.” Tumango na lang si GD at umalis na ng Guyznet. “Sigurado ka bang hindi mo sasabihin kay Ellina, tol?” Tanong ni Clyde sa akin. “Hindi ko alam tol. Hanggang ngayon… hindi ko pa alam kung ipapaalam ko ba.” Si Clyde lang ang nakakaalam kasi sya yung kasama kong naglasing nun. Sa kanya ko sinabi lahat ng nalaman ko. Alam ko kasing kapag kay GD ko sinabi, tiyak na makakaabot kay Ellina yun. “Basta tol, wag mo pa ring kalilimutang pahalagahan yang sarili mo. Mahalaga yun.” Tumango ako. “Sige tol, uwi na kami. Pagabi na oh, umuwi ka na rin.” Paalam nya. “Maglalaro pa ako tol eh. Tyaka, yung thesis ko, kelangan ko i-edit.” Saad ko. “Sige. Alis na kami.” Tumango na lang ako. Lumabas na sila sa Shop. Ako na lang at ang natutulog na si Kuya Gummy ang nandito.

Hindi ko naman talaga gagawin yung thesis ko eh. Naka-save yun sa laptop ko. Maglalaro lang ako para hindi ko masyadong isipin ang lahat ng nangyayari. Nakakasira kasi ng ulo eh. Pero…  apektado pa rin ako eh.

“Alam mo bang masunuring bata si Ellina? Napaka-strikto ko sa kanya noon, pero ni minsan, hindi nya ako sinagot. Sumusunod lang sya sa mg autos ko. Magaling rin syang bata. Pero ako itong mali. I wanted her to becoe perfect, kaya siguro feeling nya, hindi ko sya pinapahalagahan. Natakot kasi ako eh. Sakitin sya nung bata sya. Bagong panganak pa lang nya, naging komplikado na ang buhay nya. Our family doctor said na dahil sa complications nay un, pwede matulad sya sa ibang bata na kakaiba. Baka mahirapan syang mag-cope up.” Sumandal sya sa sandalan ng upuan nya. Nasa bahay nya kami. Habang ako nakatayo lang at nakikinig sa hindi ko inaasahang paliwanag nya. “I tried to keep her away from that possibility. Pero nasobrahan ko. At nakalimutan ko na possibility lang yun, at hindi hundred percent sure. Our family was… how should put it…?” He paused. “A normal one. May conflict, pero meron din namang masasayang moments. Kaso sa tingin ko, hindi yun naramdam ni Ellina. Malayo ang loob nya sa Mommy nya dahil hindi sila laging nagkikita. Lalo pang lumayo yun noong pinanganak si Gail. Kahit na mas nabaling ang atensyon ng Mommy nya sa kapatid nya, wala akong narinig na reklamo kay Ellina o nakitang inggit sa mga mata nya. When they left, it was the biggest mistake that I had ever done in my entire life. Kung sana pinigilan ko na lang sila noon. If only I assured Ellina that I really loved them.” Saad nya. “Bakit sila umalis?” Hanggang ngayon hindi ko pa rin makita ang dahilan ko para ibalik ang respeto ko sa kanya. “It was a total misunderstanding. Inakala ko na niloloko ako ng asawa ko… kaya nagloko rin ako. Yun ang palagi naming pinag-aawayan noon. We don’t have any problem with finances, because we’re both working. Pero yun, ang malaking rason kaya nasira ang family namin. Pinapili nya ako…” Alam kong mali sya. Alam na alam ko ring naramdaman ko na ang pakiramdam na makagawa ng maling desisyon. “So, pinili nyo ang babae nyo, Tito?” Tanong ko. “Oo. Akala ko mahal ko na yung babae. Akala ko mabibigay nya yung hindi kayang ibigay ng asawa ko. But my assumptions was all wrong. Hindi ako naging masaya nung umalis sila. Hinawalayan ko rin agad yung babae. Ang laki kong tanga, Kyle.” Ang pinaka-ikinagulat ko ay ang pag-iyak nya sa harapan ko. Umiiyak sya sa sobrang pag-sisisi. “Sinubukan ko buuin ulit ang pamilya namin. Pero nung araw na nakita ko si Ellina at Gail na masayang-masaya, nasaktan ako. Hindi ko pa sila nakitang tumawa ng ganoon… lalong-lalo na kay Ellina. Hiyang-hiya ako na hindi ko na maatim na humarap pa sa kanila.” He’s covering his face with his hands. “Kaya pinabayaan mo lang sila?” Tanong ko. “I didn’t. I tried to give them financial support pero ayaw ng asawa ko. Hindi nya daw kailangan.” Bumalik na ngayon ang composure nya. “Pero ngayon… gusto nya akong makita. Kaya ako umuwi Kyle. She contacted me. Nagmakaawa pa sya sa’akin kahit na gusto ko naman talaga syang makita. She was crying over the phone… kaya hindi ko ma-imagine na tungkol it okay Ellina. Hindi ko matanggap na sya yung kelangang pahirapan.” Naiinis na saad nya. “You can convince her.” Saad ko. “Paano? Galit sa akin ang anak ko, Kyle. Alam mo yan.” Saad nya. “Kahit galit sya sa’yo… mahal ka pa rin nya. Gusto ka pa rin nya makita. Ipagkakait mo bay un sa kanya, Tito? Fix your family.” Malaking tulong it okay Pangs. “I cannot.” Sagot nya. “Bakit? Mahal mo pa si Tita, diba?” Tanong ko. “You’re right. Mahal na mahal ko pa sya. Pero, hindi nya na ako mahal, Kyle. I saw it in her eyes. Gusto nya lang na tumulong ako sa pagpapagaling ni Ellina. Yun lang.” Kitang-kita ko na totoo ang sinasabi nya. As a person, I pity him. Gusto nya ng second chance, but that second chance was not given to him. Nalulungkot ako sa sinapit nya. He’s rich. Tama. Pero hindi nya makuha-kuha yung bagay na gusto nyang makuha ulit.

Nabawasan yung galit ko Kay Tito Dan noong kinausap ko sya. Naliwanagan ako. Tao lang rin sya. Sana, kung iba lang ang takbo ng buhay at pag-iisip ng tao… masaya pa sana yung normal na pamilya kinwento nya. Tumayo na ako at pinatay yung computer. Iniwan ko na lang sa lamesa ni Kuya Gummy yung bayad ko at tsaka ako lumabas ng Guyznet. Alam ko na ang gagawin ko.


Thanked God nagparamdam na sa akin si Kyle! I wasn darn worried about him. The moment na nag-hi ang loko sa akin eh binatukan ko. Kainis eh! Minamadali nya ata yung buhay ko eh!

The thing is, wala syang sinasabing rason kung bakit nawala sya ng ilang araw. Gusto ko sanang kulitin kasi alam ko may tinatago sya pero saka na. Sulitin ko muna ang pagiging sweet nya. Hindi na kami gaanong nagka-klase kasi nga graduating na kami. Yung thesis na lang naming yung pinoproblema naming. Haist! Buhay estudyante nga naman! Pero kaya ‘to. Last year na namin eh, kaya susulitin na.

Ngayong nagparamdam na si Kyle, balik bangayan na kami. But at the end od the day, magbabati rin. Aso’t pusa daw kami sabi nila Aye at GD. “Look who’s talking?” Sad ko sa kanilang dalawa. Ayun, tameme sila.

Ang nakakapag-taka eh ang inaasta ngayon ni Kyle. Napaka-suspicious eh.

CHAPPIE 12: Ako na si Sweet Boyfriend


“Akala ko hindi mo trip ang manood ng sine?” Tanong nya sa kanya. “Wala lang. Naisipan ko lang.” Sagot ko. “So naisipan mo lang na maging trip mo ang ilibre kaming lahat?” Tanong ni Aye na medyo malakas yung boses. “Shhhh!” Saway ng mga tao. “Ayaw nyo yun? Double date?” Tanong ko. “Yung totoo bro, nanalo ka sa loto noh?” Saad ni GD. “Hindi ah. Hindi nga ako tumataya run, paano ako mananalo?” Sagot ko. “Ah. Okay.” Tangenge talaga ‘tong si Pangs. “Ano talaga Kyle? Anong nakain mo?” Tanong ni Pangs. Umiling-iling na lang ako. Mamaya ko na lang sabihin. Nage-enjoy pa ako sa reaksyon nilang tatlo eh. Buti napapayag ko sila Tita at Gail. Kumasa tuloy ang plano. “Manood na lang kayo.” Saad ko at tinuloy ko na ang panonood habang ngiting-ngiti.

“Ano Kyle? Magsasalita ka na ba?” Saad ni Aye habang tinuturo sa’kin yung hawak-hawak nyang isang piece na fries. “Bakit? Ano bang ginawa ko?” Painosenteng tanong ko. “Nilibre mo kami.” Sagot ni Pangs. “Tapos?” Damhin ko muna ang pag-arte baka sakaling may madiscover akong talent. “My gas Kyle! Movie ticket at pagkain, ikaw nagbayad… nagnakaw ka noh?” Tanong ni Aye. “Luh! Sama naman nito. Grabe ka naman makabintang! Hindi ah. Masama bang maging mabait paminsan-minsan?” Umiling sya. “Hindi naman pala eh. Kain na. Minsan lang lang ako manlibre eh.” Nasa Snack house kami na kinainan naming noon ni Pangs. Nasa pang six na table kami, pero tanaw ko yung sinulat naming sa pader. Katabi ko si GD at magkatabi naman sila Pangs at Aye. Biglang may lumapit na waiter at may dala-dala syang pagkain. May kasama rin syang isa pang-waiter. “Ito na po yung order nyo.” Saad nya na akmang ilalapag na yung pagkain. “Naku! Wrong table ata Kuya kasi eto lang yung in-order namin.” Saad ni Aye habang tinuturo yung mga pagkain sa table. Sila kasi ni Pangs ang um-order kanina. “Dito po talaga mam.”  Binaba na nya yung dala-dala nya, pati ng kasama nya. Spaghetti yun at fried chicken, yung pangmaramihan. Nagtataka silang hinayaan yung waiter sa trip nya. Pero nagulat sila sa inilapag ng kasama nung waiter… isang cake na pabilog. Black Forest yung flavor. Binasa nila yung sinulat sa cake. “HAPPY BIRTHDAY ELLINA!…?” Gulat na saad nung dalawa. Si Pangs naman, stunned. Ngayon nya lang naalala. Binatukan nya ako. “Hayop ka!” Naiinis na sabi nya. Nagulat naman yung dalawa sa inasta ni Ellie. “Pangs, bakit?” Naguguluhan ako. Diba dapat mangiyak-ngiyak sya kasi sinorpresa ko sya? Bakit ako ata ang nasorpresa sa reaksyon nya. Ang sakit nun ah! “Wag mo naman akong ginaganto! Kinikilig ako eh.” Ngiting-ngiti nyang sabi. Tumawa naman yung dalawa. “Happy birthday Pangs!” Kina-shake hands ko sya. “Gagi ka! Ano ako, lola mo?” Saad nya. “Biro lang. ‘To naman, masyadong highblood. O, eto na po…” I kissed her forehead. Ngumiti sya. “Wow, oppa? May kumakagat ata sa paa ko.” Epal ni Aye. “Pati ako Noona. Bakit may langgam ata dito?” Epal rin ni GD. “Tumahimik nga kayo! Mas grabe kaya kayo.” Sabay naming sinabi ni Pangs. Tumawa naman yung dalawa. “Happy birthday, Ellina. Sensya wala kaming gift ngayon.” Bati ni GD. “Okay lang. Ililista ko na lang sa pautang ko.” Tumawa sya. Natawa rin kaming tatlo. “Saengil chukha-hae Ellina!” Sabat ni Aye. Napatingin kaming tatlo sa kanya. Nagtataka naman sya. After 5 seconds siguro, na-gets nya rin. “Ah! Sorry. I mean, happy birthday! Nasanay lang. Mian.” Para syang bata. Natawa na lang kami. Sinimulan na naming nilantakan yung mga pagkain.

By 5:00 PM, umalis na kami dun. Pero hindi namin nakalimutang magsulat ulit dun. Pati nga yung dalawa nakigaya rin. Grabe naman ‘tong si Aye pati Korean writing ginagamit nya dun. Di ko na nga mintindihan yung pinagsusulat nya dun eh. Hinayaan na lang naming. Tsaka, isip-bata eh. Sya rin pala yung pinakabata sa aming apat.

“Ihahatid na kita sa inyo, pero bumili muna tayo ng cake mo.” Saad k okay Pangs. “Cake? Edi ba bumili ka na kanina?” Nagtatakang tanong nya. “Iba yun. Ise-celebrate pa natin ang birthday mo sa bahay nyo. Tsaka nagluto ang Mommy mo ng pagkain.” Paliwanag ko. “Pangs…” Tawag nya sa’kin nung akmng papaandarin ko na yung motor. “Ba’t mo ‘to ginagawa?” Tanong nya. “Bakit nga ba?…” Pabalik na tanong ko sa kanya. Pinaandar ko na yung motor ko. “KASI MAHAL KO SI ELLINA JANE TUAZON!” Sigaw ko sa hangin na nakakasalubong namin. Alam kong sa moment na ‘to, napangiti ko nanaman sya.


May pagka-ewan talaga si Pangs. Inaamin ko yan. Kahit na mahal ko yun, hindi ko maipagkakaila na iba ang tama nya minsan. Iniintindi ko na nga lang rin eh. Ayokong isipin nyang hindi ko sya tanggap. Tanggap ko sya. Yan ang totoo, pero hindi ko na ipagkakait sa inyo ang katotohanan na… special child sya.

Ay! Sensya na. Nadala lang. Hindi kasi ako maka-get over noong Friday eh (Monday na ngayon). Sinurprise ba naman ako. Kinasabwat pa yung nanay, lola at kapatid ko. Loko talaga yun! Kaya pala parang wala na yung nakasabit na calendar sa kwarto. At two ng hinihiram ni Gail yung phone dahil sira daw yung kanya. Mga arte nung batang yun! Dahil lang pala sa birthday ko. Pero grabe noh? Sobrang saya ko nung araw nay un. Nakasama ko sila Aye, tapos kumain kaming sama-sama nila Mommy kasama si Pangs. I am so happy! Sa sobrang saya ko nun, parang pwede ko ng rason yun na para ikamatay. Gusto ko… gusto kong lumaban.


Malapit na ang Pasko… ibig sabihin, malapit na ang end ng year na kasunod ng new year tapos Valentine’s day, and Graduation! Malapit na malapit na yun. Aabot sya… aabot kami! Kelangan naming umabot.

Argh! Ang hirap kasing ikasa ‘tong thesis naming eh! Nag-aaway na nga kami ni Pangs eh. Sya kasi yung partner ko. Ito ang mahirap kapag girlfriend mo ang kasama mo sa projects. Magbabangayan talaga kayo. Hay naku! Hindi tuloy ako kinakausap. Badtrip naman oh.

“Oh, tol, ba’t ka nandito? Diba busy ka sa thesis nyo?” Tanong ni GD. “Badtrip eh. Nag-away kami ni Pangs.” Saad ko. “Hulaan ko, dahil sa thesis nyo?” Tanong ni GD. “Naku GD, nadali mo nga tol!” Epal naman ni Clyde. Inakbayan nya ako. “Nakakainis eh. Hindi kami magkasundo sa mga nilalagay naming dun.” Frustrated na kwento ko. “Ayoko na!” Saad ko. “Bakit ayaw mo na?” Tanong ni GD. “Kasi pagod na ako.” Sagot. “Ilang taon ka ng nag-aaral sa college ulit tol?” Tanong nya nanaman. “Mag-aapat na.” Bigla syang tumayo. “Daling-dali mo tol! O, apat na taon, isusuko mo kasi sa tingin mo pagod ka na? Rest lang muna yan tol, hindi rest in peace.” Saad nya. Napaisip ako dun. Habang nag-iisip, nasa pinto pala ng Guyznet si Aye at hingal na hingal. “Kyle!!! Si Ellina!” Bigla akong natinag sa sinabi nya. Nagmadali akong sumunod kay Aye.


“Hay Aye! Ewan ko sa lalaking yun! Ayaw makinig sa’kin. Sinabi na ngang palitan yun eh. Ilang ulit na kaming sinita na mali yung nakalagay, ayaw nyang making.” Sumbong ko kay Aye. “Argh! Nakaka-BV talaga.” Saad ko. “Teka Ellina. Paikot-ikot ka lang eh. Kanina mo pa yan inuulit. Tatanonging ko kung anong nangyari tapos yan isasagot mo. Tatanongin ko kung ano nangyari pagkatapos pero ganyan pa rina ng sagot mo. Yung totoo, naka-katol ka ba?” Basag nya sa’kin. “Eh! Aye naman. Nakaka-frustrate! January yung defense naming pero nasa editing palang kami tapos andaming pang aasikasuhin kasi graduating nga… tapos…” Tumigil ako. “Tapos hindi mo na alam?” Tanong nya. “Oo.” Huminahon na ako. “Alam mo Ellina, kelangan nyong ayusin yan. Hindi bilang mag-jowa kundi bilang partners. Hindi kayo uusad kung maghihilahan at maghihilahan lang kayo kasi hindi kayo magkasundo.” In fairness ha, may point nga sya. “Ako ang magso-sorry?” Tanong ko. “Ikaw ag bahala kung—“ Biglang may kumirot sa tiyan ko. Eto nanaman. Eepal nanaman ‘tong sakit ko. Ang ganda na ng heart to heart talk naming eh. “Ellina? Okay ka lang? Masakit nanaman ba?” Tumango ako. “Oh gosh! Wait… tulong! Someone help us!” Inaakay ako ni Aye papuntang clinic siguro. Hindi ko alam. Hindi na ako sigurado. Bigla na lang nagblock out ang nakikita ko… tapos wala na akong naririnig na ingay.

CHAPPIE 13: Am I dead?


Sobrang pinag-alala ako ni Pangs. Halos mamatay ako sa kaba. Tinakbo na sya sa ospital nun kaya dun na kami dumiretso nila Aye. Tinawagan ko na rin ang mommy nya. Pati na rin si Tito Dan. Ramdam ko pa rin yung kaba. I am holding her hand. She’s still sleeping. Sabi ng doctor, sinabihan na nya si Pangs na kelangan na nyang i-consider yung therapy. Ba’t ba kasi Pangs? Nakakainis ka naman eh!

            Biglang may humawak sa balikat ko. Nilingon ko yun. Nakatingin sya sa natutulog na Ellina. “Dalaga na sya. She became a lovely young lady.” Saad nya. “Tito.” Bati ko. “Hindi rin ako magtatagal. Baka makita nya pa ako. Naasikaso ko na yung hospital bill. Alagaan mo sya Kyle. Thank you for loving my daughter.” He held her hair, as if caressing her. Tapos naglakad na sya palabas ng kwarto.

Hindi ko sya iiwanan. Nadagdagan yung rason ko para ipaglaban sya. I silently cried while I held her hand. Don’t die, please.


Ilang araw din ako sa ospital. Lima ata… Hindi. Walo? Hindi ako sigurado. Pero ang alam ko medyo matagal. Palagi akong binibisita nila Aye. Si Kyle naman eh binabantayan ako kapag gabi. Tapos papasok sya sa umaga. Sya na daw muna bahal sa thesis namin habang nagpapahinga ako. Hindi pa ba sya napapagod? Bakit hindi sya magreklamo gaya ng nakagawian kapag inaasar ko sya? Bakit hindi nya sabihin kung time out muna. Natatakot ako na baka masyado nya akong mahalin to the point na makalimutan nya ng mahalin yung sarili nya. Hindi ko hahayaang mangyari yun.

Two days na lang Christmas na. Marami na ang may panregalo. Marami na rin ang excited kumain ng handa sa Pasko. Isa ako sa kanila. Pero paano kapag inatake nanaman ako ng nakakainis kong sakit? Paano na lang ang Pasko ko? Ang Pasko namin? It is a way to celebrate His birthday, right? Kaya pwede bang gawing exception ang araw na yun?

Nasa playground ako ngayon. Matagal na rin akong hindi pumupunta dito. Simula nung makilala naming sila Aye, sa lagoon na kami tumatambay. Tiningala ko yung langit. Ang ganda. Ramdam na ramdam mo talaga ang buhay. Pero hanggang kelan ko ba mararamdaman yan? Nanghihina na ang katawan ko. Alam ko yan. Hinang-hina na ako.

“Ellina…” Biglang may tumawag sa pangalan ko. Parang narinig ko na yun noon. Nilingon ko yung taong nagsalita. I was stunned. He smiled. Tinitigan ko lang sya. Hindi ko alam kung anong dapat kong i-react. Pinanood ko syang umupo sa katabi ko swing. “Mag-isa ka ata. Bakit hindi mo kasama ang mga kaibigan mo?” Tanong nya. “M-may g-ginagawa sila.” I answered stuttering. This can’t be! Patay na sya diba? Am I already dead? Patay na sya sa puso ko. “I see. Ang laki mo na, Ellina. Dalagang-dalaga na. You became a really tough lady, anak.” Anak. The stupid word that melted my heart. Biglang sunod-sunod na tumulo yung luha ko. Talo ako. Tiningnan ko sya. Tumayo ako at niyakap sya. Itong moment na ‘to. Akala ko, hindi na mangyayari. Akala ko last hug ko na yun noon. Hindi pala. He hugged me back. “I miss you. I miss you a lot, daddy.” I cried. Diba galit ako sa kanya? Diba hindi ko sya tatratuhin bilang ama? What’s happening to me now?… Tama nga yung nabasa ko, iba ang mga sinasabi natin sa ginagawa natin. I miss him!

“Tahan na, Ellina. I’m sorry anak.” Umiling ako. “It’s okay daddy. I forgave you already.” I broke the hug. “Salamat dahil bumalik ka. Thank you daddy. This is on of my dying wish.” I uttered. “You can’t die just like that. Wag mo yang sinasabi.” Saad nya. “But I am, daddy. I have a gastric cancer.” I said honestly. Hindi ko maintindihan kung bakit hindi ko nagawang itago sa kanya ang kalagayan ko. “Alam ko anak.” Nagulat ako sa sinabi nya. “Alam mo?” Tanong ko. Tumango sya. “How? Ngayon lang tayo nagkita.” He gave me a meaningful look. “Si Mommy.” Saad ko. “And Kyle.” Dagdag nya. “And Kyle? Kilala mo sya?” Gulat kong tanong. “Mahabang kwento, pero to sum it up, sinuntok nya lang naman ako.” Saad nya. “Oh gosh, why?” Hindi ako makapaniwala! Nagawa yun ni Kyle. “Galit na galit sya nung nalaman nyang ako ang daddy mo.”

He told me the whole thing. I almost forgot. Ngayon ko lang nakausap ang daddy ko ng ganito. Andami na ngang nagbago.

CHAPPIE 13: Kapag Bagong Taon



Hindi kami magkasama nung Christmas ni Pangs. Umuwi kasi kami sa Ilocos, habang dito sa Manila naman sila ng family nya. Pero tinawagan ko pa rin sya para batiin. Nung nakauwi na ako, nakuha ko yung Christmas gift ko. Binigay ko rin ang kanya. Nagbigay din sila GD ng regalo. Pero hindi ko talaga tanggap yung regalo ni GD. Parang hindi nya pinag-isipan eh. Pencil case kasi. Hindi naman ako choosy pero kasi pambata eh. Okay. Choosy na ako. Tutal Architecture daw ang kinuha ko, kelangan ko daw ng lagayan ng lapis. Gagi talaga yun kung minsan.

Nasa bahay ako nila Pangs ngayon. Maya-maya, new year na. Nandito rin si Tito Dan. Ayaw nya sana pero pinilit sya nila Pangs at Gail. Mahal nya pa si Tita eh kaya medyo awkward. Sila Mama naman eh naiwan sa Ilocos.

Tumutulong nga ngayon akong mag-ihaw ng karne eh. Pero kinakain din naming yung iba. Ibang klase noh? “Oy! Kayong tatlo! Hindi na ata makakaabot ng bagong taon yang niluluto nyo ah.” Sita ni Lola. “Aabot yan Lola! Tiwala lang.” Saad ni Gail. Kaloko talaga ni Gail. Hindi na lang nagsalita si Lola. Aksidenteng natapunan ako ng sauce ng barbecue. “Alla! Kuya Kyle karumi na ng damit ko. Magpalit ka na. Kapag daw marumi ka kapag New year, marumi ka rind aw buong taon.” Biro ni Gail. May tama talaga ‘tong batang ‘to. “Kung ano-ano naiimbento mo Gail.” Saad ni Pangs. Nag-peace sign naman si Gail. “Pangs, magpalit ka na ng damit. Naamoy na kita oh.” Saad nya. “Sinita mo si Gail tapos ikaw din pala mangaasar sakin.” Reklamo ko. “Biro lang naman. Tara na.” Sumunod ako sa kanya. Nakita kami ni Mommy. “San kayo pupunta?” Tanong nya. “Sa CR po. Narumihan yung damit ni Kyle, Mommy… Go na..” Saad nya sa’kin. Papunta n asana ako nang magsalita si Tita. “Nasa loob ang daddy mo.” Saad nya. “Sa room ko na lang. Yung unang door dun. May pamalit ka naman diba?” Tumango ako. “Sige. Hintayin na lang kita sa labas.” Lumabas na sya ng bahay. Naglakad na ako paakyat sa kwarto nya.

Hinawakan ko yung door knob at binuksan iyon. This my second time to enter this room. Unang beses nung itinakbo naming sya sa ospital.

Ngayon ko lang na tignan ng husto yung buong kwarto. No doubt na kwarto nga ng babae. I touched the bell above me. It made a tingling sound but slowly fading. Ang ewan talaga ng babaeng yun. Bakit may bell sya sa tapat ng kama nya? Nagpalit na ako ng damit. Humiga ako sa kama nya. Ang lambot naman. Ang sarap sigurong matulog.

I got up from bed and observed the room-punung-puno ng posters at drawings…mostly are anime, but some sketches are me. SHE DREW ME. Magaling talaga syang mag-sketch. Ginagaya nya yung itsura ng mga Anime characters na pinapanood nya. Pero ito ang hindi ko in-expect. Isa ako sa mga ginuhit nya. May apat o lima akong nakita.

Naalala ko naman yung bagay na ginawa ko sa kanya. Nakakainis ako! Kung nag-isip lang sana ako ng tama noon. I bowed my head and put my hands on my face- trying so hard to hide my tears from my own self. Hindi ko alam kung bakit napaka-emotional ko ngayong araw. Hindi ko rin ma-imagine na nakaabot pa kami sa point na ‘to eh.  Patapos na ang taon at kami pa rin.

That crazy girl! I missed her so much. Pero eto ako ngayon oh, kasama sya.  I want to put back the time where I could still stay by her side for so long. Kasi pakiramdam ko, parang bilang na lang yun. Kelangan kong sulitin ang bawat sandal dahil hindi ako sigurado sa mga pwedeng mangyari. Nangyari na ang nangyari eh… I hurt her feelings when I liked someone even though we’re still together. She slapped me hard- well, I deserved that. Alam kong deserve na deserve ko yun. Humingi naman ako ng tawad eh, and she forgave me.

I am full of regrets. Lahat naman tayo ganun eh. Marami tayong pinagsisisihan. Ang dami kong sinayang na panahon! Kaso hindi ko na maibabalik yung mga panahong nasayang ko. Sabi ko sa kanya, mahalaga ang buhay. Kaso ako ata ang nakalimot nun noong niloko ko sya. If I had not left that day, will I still stay by her side?… Kung siguro, nanatili ako sa ospital at hindi ako nakita ni Mama, siguro pinili kong bitawan sya. Siguro tuluyan ko syang iniwan.  Pero hindi eh. I wish I could just choose to forget her. But I can’t! That crazy, hot-headed girl, sheesh! I love her. Mahal na mahal ko sya na siguro nakakatakot na talaga dahil parang limot ko ng mahalin ang sarili ko. Sabi nya sa’kin, natatakot syang makalimutan ko ang sarili ko. Ganun na ba talaga ako ka-attached sa kanya?

I just wanted her to apologize for causing this PAIN. But she already apologized, right? Ano pa bang gusto ko? Lumuhod sya? Hindi. Hindi ko yun ipagagawa sa kanya. She said “sorry” is for those who deserves it. So, do I deserve hers? Yes. I do deserve it.


       “Pangs. Antagal mo naman.” Bungad sa’kin ni Ellie. “Ah. Sorry. Nalula lang ak sa kwarto mo.” Saad ko. Actually nagulat ako sa biglaang pagsulpot nya. Hindi ko lang pinahalata. “OA naman nito. Sorry magulo.” Saad nya. “Hindi. Okay lang. Maganda nga eh. Obsessed na obsessed ka pa nga sa’kin oh.” Biro ko. “Allah! Nakita mo?” Tanong nya. Tumango ako. “Ang galing nga eh. Salamat.” Saad ko. “Talaga?” Tanong nya. “Oo. Baba na tayo.” Aya ko sa kanya.



Ilang minute na lang, bagong taon na. Nasa labas kami ng bahay. Galing din dito kanina si Aye para magdala ng pagkain. Ngayon lang naman naging kompleto ang family ko, at dagdag dun si Kyle. Nandito si Mommy, si Gail, si Lola… at si Daddy. Nung una, ayaw nya. Pero pinilit naming. Kaya no choice sya. Sana kaya pa nilang i-fix yung relationship nila. Mahal ng pa daw si Mommy. I just don’t know if Mommy feels the same way.

Actually, kinausap din ako ni Daddy tungkol sa sakit ko. Gusto nyang dalhin ako sa America at dun magpagamot. But I refused. Sabi nya pa kung ayaw ko, dito na lang daw. Tumanggi pa rin ako. Hindi ko na kayang maki-pagdiskusyon sa kanya kaya nag-walk out ako.

It was good to feel that he cares, pero may mga bagay talagang hindi nya maiintindihan. Ang maganda dun, simula nung bumalik sya, hindi nya pa ako pinapagalitan gaya ng dati. Maybe he changed? Hindi ako sigurado. Pero masaya ako.

“Malalim ata iniisip mo ah?” Nakatingala sya sa langit habang nakapamulsa. “Medyo.” Sagot ko. “Malungkot ka ba?” Tanong nya. “Mukha ba akong malungkot?” Tanong ko naman. “Hindi naman. Tahimik ka kasi.” Sagot nya. “Don’t worry. Mamaya mag-iingay ako.” Natawa kaming dalawa. “Anong New Year’s resolution mo Pangs?” Tanong nya sa’kin. Tumabi sya sa’kin. Nakatingin kami sa langit. Maningning ang mga bituin at wala pang fireworks. “Gusto kong makaabot sa graduation.” Saad ko. “Aabot yan.” Kumbinsi nya sa’kin. “Ikaw?” Tanong ko. “Gusto kong matupad yang sinabi mo.” Sagot nya. “Wala ng iba? Bakit puro ako?” Tanong ko. “Kasi kapag umabot ka, ikakasal tayo. At kapag kinasal tayo, ang saya-saya ko.” Parang bata eh, Kyle. Binatukan ko nga. “Umayos ka nga, Kyle.” Sita ko. “Totoo. No joke yun. Naalala mo yung sinabi ko secret sa Paoay church?” Tanong nya. “Oo. Bakit yun?” Saad ko. “Yun yun. After college, ikakasal ako sa babaeng gusto ko.” Turo nya sa’kin. “Talaga?” Tanong ko. Tumango sya. “Pakakasalan mo ba ako?” Tanong ko. “Nagpo-propose ka ba?” Gulat na tanong nya. “Oo ang sagot ko.” Dagdag nya. It hit me. Oo nga para akong nag-propose. “Alluh! Hindi ah. Tinatanong ko lang. Wala kang narinig. Joke lang yun.” Saad ko. Defensive eh, Ellina? “Narinig ko kaya. Ba’t mo binabawi. Tanggalin mo nga yang kamay mo sa tenga ko, Pangs. Umo-o na ako, eh.” Saad nya. Tinanggal ko yung kamay ko sa tenga nya. “Eh ikaw dapat magtatanonng nun eh.” Reklamo ko. “Kasalanan mo kaya.” Saad nya. “Nag-aaway ba kayo?” Tanong ni Mommy. “Hindi po Mommy.” Sagot ko. “Ganito na lang…” Tumingin ako sa kanya. “Ano?” Tanong ko. “Ikaw nagtanong ako magbibigay ng singsing.” Saad nya. “Aning lang? Hindi ka ba magpo-propose sa future?” Tanong ko. “Nagtanong ka na kasi eh. Kaya hindi na.” Pinalo ko sya. “Ang daya mo!” Reklamo ko. “Madaya ako… pero maglalakad ka ba sa maikling aisle ng simbahang nahanap ko?” Tanong nya. Oh-my-gosh! Nagpo-propose ba sya? “Bakit? Nakahanap ka na ba?” Kelangan kong patagalin para may thrill noh. “Oo.” Ngiting-ngiting sagot nya. “Weh? Saan naman?” Tanong ko. “Naalala mo yung pinuntahan nating maliit na puting simbahan malapit sa dagat nung highschool tayo?” Tanong nya. Inalala ko. “Kelan? Fieldtrip ba yun?” Tumango sya. “Ay! Hindi ako uma-attend ng fieldtrip nun eh.” Sagot ko. Nag face palm sya. “Ano ba yan!” Reklamo nya. “Pero kung ang sinasabi mo eh yung Church dun sa Currimao, napuntahan ko na yun.” Bigla syang ngumiti. “Oo yun nga. Yung St. Francis Church?” Tumango sya. “Ano gusto mo o ayaw mo?” Tanong nya. “Maganda dun eh. Marami bulaklak at malapit sa dagat.” Pampatagal sa sagot ko. “So…?” Nabibitin ata sya. Biglang umingay ang kalangitan. Marami ng fireworks sa taas. Ang ganda. New year na! “Happy New Year, dear Fiancé.” Tiningnan ko sya. I kissed him. Nagulat sya. “Magsimula ka ng mag-ipon, Kyle.” Saad ko sabay lapit kila Mommy para batiin. Sa sobrang gulat nya, hindi sya natinag sa kinauupuan nya. I smirked. Binalikan ko sya at binatukan. “Halika na! Kain na Pangs. Hello? Earth to Kyle? Earth to Kyle.” Pang-aasar ko. Tiningnan nya ako sabay niyakap. “I love you.” I hugged him back. “So am I.” Sagot ko

At that exact New Year’s eve, I became Alvaro family’s future in-law.

CHAPPIE 14: When Daddy Talks


Two days na rin ang lumipas noong sinagot nya ako. Pumayag syang ikasal sa’kin. Sana, March na! Yeei! Sana umabot sya. Nasa ospital nanaman sya. Sabi ng doctor palala na ng palala ang sakit nya. Pangs, ano ba?

            Sobrang saya ko nung pumayag syang magpakasal sa’kin. Sa sobrang gulat, natanga ako ng ilang Segundo. Binatukan pa ako ng loka eh. Hindi napaghandaan yung proposal ko. Wala akong singsing o Candle lit dinner. Pero ang special sa gabing yun eh yung fireworks at yung pakiramdam na masaya kayong dalawa. Hindi pa naming alam kung kelan naming sasabihin sa families and friends naming. Pero darating din tayo dyan. Sa ngayon, kelangan munang gumaling ni Ellie.

Hawak-hawak ko yung two-pages na papel na inabot sa’kin kahapon ni Aye. Hindi ko alam kung babasahin ko ba o hindi na.

“Kyle, teka lang.” Pigil sa’kin ni Aye nung paalis na ako ng Guyznet. Kasama nya si GD. “Bakit?” Tanong ko. “Pwede ka bang makausap?” Tanong nya. Tumingin ako kay GD. Tumango sya. “Sige.” Sa harap lang ng Shop kami nag-usap. Pumasok naman si GD para maglaro.

“Anong pag-uusapan natin?” Tanong ko. “Nabanggit ni Ellina na nakilala mo na daw ang Daddy nya.” Panimula nya. Tumango ako. “How was it?” Tanong nya. “I punched him.” Napanganga si Aye dun. “Seryoso?” Tanong nya. “Oo. Nagalit ako eh.” Tumango-tango sya. “Well, natanong ko lang. Pero hindi talaga yan ang taopic natin… kundi si Ellina.” Saad nya. “Bakit? May problema ba sya?” Tanong ko. “Alam mong meron syang problema Kyle… at pinoproblema rin natin yun.” Inisip ko yung sinabi nya. She’s right. “Yung sakit nya.” I mumbled. “Oo. Tama.” Narinig nya pala. “Alam natin kung anong sakit nya, pero inalam mo na ba kung anong klaseng sakit yun?” Umiling ako. “I think you have to. You see? Sinabi nya na sa atin na ayaw nyang magpa-chemo, but she badly needs it, Kyle. Maraming possibility ang pwedeng mangyari sa isang cancer patient. They can be good or bad. Kelangan may alam ka Kyle kung ano ang mga yun para mas lalo mong maintindihan ang sakit… in a way alam mo ang itutulong sa kanya.” Saad nya. May point nga sya. Ngayon ko lang nakitang ganito kaseryoso si Aye. Hyper kasi lagi yan eh. Kaibigan nga pala talaga naming sya. “Here. Take this. Wala dyan lahat pero makatutulong na rin. I hope may mai-contribute yan.” Pinat nya yung balikat ko. “Sige Kyle.” Umalis na sya.

“Kyle, hijo.” Bigla kong naalala na nasa ospital pala ako. Tinakbo namin sya kanina. Tulog pa rin sya. Nilingon ko yung tumawag sa’kin. “Kain ka muna.” Inabot sa’kin ng Mommy ni Ellie yung isang sandwich. “Salamat po.” Napaisip ako. “Tita, uuwi po muna ako. Pero babalik rin ako mamaya.” Paalam ko. “Sige Kyle.” Kinuha ko na yung bag ko at yung papel saka lumabas ng kwarto. Tama si Aye.



Pagkagising ko, puti ang paligid. Na tulog sila Mommy at Gail. Nasa ospital ako. Gabi na siguro. Umupo ako at kinuha yung bottled water sa katabi kong mesa. Ininom ko yun. Napansin kong may nakalagay sa ilong ko. Hindi na ba ako makahinga at nilagyan pa nila ako ng ganito? Tinanggal ko iyon. Naiinis ako sa sarili ko. Ang hina-hina ko na. Napansin kong umilaw yung phone ko. May text si Pangs. Binasa ko iyon. Pangs, bukas na ako pupunta diyan ha? Yung thesis pala natin. Tatapusin ko lang. Pahinga ka. I love you. Naiiyak ako. ang dami yang ginagawa para sa’kin. Habang ako… ano ba ang pwede kong gawin para sa kanya? Gusto kong mabuhay, pero kakayanin ko ba kapag natalo pa rin ako? Umiiyak nanaman ako eh.

Bumukas yung pinto. Nakita ko si Daddy. Nginitian nya ako. I gave him a slight smile. “Gising ka na pala. Apple?” He offered. Tumango ako. Gutom din kasi ako eh. Hinugasan nya muna yun saka binigay sa’kin. “Daddy, san ka galing?” Tanong ko. “May inayos lang ako sa Firm.” Sagot nya. Tumango na lang ako. “Bakit mo tinggal Ellina?” Tanong ni Daddy habang binabalik yung nakalagay sa ilong ko kanina. “Nakakahinga naman ako Daddy eh.” Pagmamatigas ko. “You still have to put this.” Sabi nya. “Ganun na ba ako kahina, Daddy?” Tanong ko. “Ellina…” He sighed. “Am I already really going to die, Daddy?” I cried. “No Ellina. I’m not gonna let that happen. That’s why…” He wiped my tears. My daddy wiping my tears, in way, soothes my pain. “You have to be a good girl and listen to the doctor when he says that you need chemo.” Saad nya. “But, daddy, natatakot po ako. Gusto mong magpagamot ako sa America, pero natatakot pa rin ako.” Saad ko. Patuloy pa rin yung pagtulo ng luha ko. “I know, Ellina. Alam kong takot ka. Pero mas malaki ba yung takot mo kesa sa tiwala mo sa sarili mo at sa mga nagmamahal sa’yo? We’re here. Consider what I told you, and I’ll help you. You don’t have to be afraid, anak.” Saad nya. I cried more. “Daddy… tama ka. Pero ayoko rin namang umalis papuntang ibang bansa at iwanan si Kyle. Look, he proposed, and I accepted it.” Medyo nagulat sya dun, pero kumalma na rin yung expression nya. “Yun naman pala eh. Takot kang iwanan sya. But what do you prefer? Leaving him now, or leaving him forever?” Tanong nya. It hit me. It totally hit me. Kyle, handa na ako.

CHAPPIE 15: Happy Endings Are Stories That Haven’t Ended Yet



Lalabas ngayon ng ospital si Pangs. Ang sabi ko sa kanya, ako ang susundo sa kanya. Ayaw nya sana, pero sabi ko ibibili ko sya ng bulaklak. Pero hindi nya daw makakain yung bulaklak. Kaya ibili ko na lang daw sya ng masarap na pagkain. So yun, pumayag syang sunduin ko sya. Nasa snack house ako ngayon, umo-order ng pagkain ni Ellie. Umupo muna ako at hinintay yun.

Miracles do happen.

We waited for it to come. Kasi yun na lang ang pinanghahawakan namin. It was our only hope. Yet… no miracle came. Walang nangyaring milagro… or magic. It didn’t happen to her. Nakakainis! Bakit ganun? I held unto that hope. Pero takte! Wala eh. Naghintay lang ako sa wala. I hate her fate. Mawawala na sya sa’kin at wala manlang akong magawa para pigilan yun. Tangna naman kamatayan! Ang hirap mong kalabanin!

Sh*te! Hindi ko kayang makita syang iwanan ako. It feels like I want to die, too. Mawawala nab a talaga sya sa’kin? Natatakot ako. Sa lahat ng nalaman ko tungkol sa sakit nya, hindi ko na alam kung may pag-asa pa. Ngayon pang ayaw nyang lumaban. Nakakainis! Nakakamatay. Pero naalala ko yung sinabi nya sa’kin sa harapan ng simbahan. Ako daw ang nagsabi sa kanyang mahalaga ang buhay. Kelangan kong pahalagahan yun diba? Ano bang nangyayari sa’kin? Pinanghihinaan na ba ako ng loob? Hindi ko sya susukuan diba? Ipaglalaban ko sya kahit kamatayan pa ang kakalabanin ko diba? KYLE! Umayos ka nga! Hindi ikaw ‘to! Kelangan ka ni Ellie.

“Sir, ito na po yung order nyo.” Nilapag nung waitress yung order ko. “Salamat.”


Lalabas na ako ng ospital ngayong araw. Dumating sila Mommy, Gail at Daddy para sunduin ako. Dumaan muna kami sa office ng doctor para kausapin sya. Pagkatapos nun, sabay-sabay na kaming lumabas ng ospital.

“Sigurado kang okay ka lang dito?” Tanong ni Mommy. “Opo. Hihintayin ko pa po si Kyle.” Sagot ko. “Sige. Mag-iingat ka ha.” Niyakap nya ako. “Sasabihin mo ba sa kanya anak?” Tanong ni Daddy. “Kelangan po Daddy eh. Ayoko ko pong maglihim sa kanya ulit.” Saad ko. “Sige.” Niyakap ako ni Mommy. Umiiyak nanaman sya. “Mommy naman. Wag ka ng umiyak.” I hugged her back. She wiped her tears. “Sige, mauuna na kami, Ate.” Paalam ni Gail. “Sige.”

Pumasok na sila sa kotse ni Daddy at umalis na. Naiwan ako sa lobby ng ospital. 15 minutes din akong naghintay dun. Kinakabahan ako kay Kyle. Naka-motor pa naman yun. Kanina ko pa tinetext eh. I dialed his number. Sinagot naman after 3 rings. “Pangs! Asan ka na? Pinag-aalala mo naman ako eh.” Saad ko. “Sorry. May nangyari kasi.” Paliwanag nya. “Ha? Anong nangyari?” Tanong ko. “May holdaper kasi kanina eh.” Sagot nya. “Ano?! Okay ka lang? May saksak ka ba? Ano patay ba yung holdaper? Nakatakas? Ano, Pangs?!” Pinag-aalala naman ako ng lokong ‘to eh. “Okay lang ako, Pangs. Kahuhuli lang sa kanya ng mga pulis. Muntik na akong masaksak pero buti na lang alam ko ang mag-self defense. Yun, tumba ang gago. Nakikipaglaban ata talaga ako kay kamatayan eh. Pero mali sya ng taong kinalaban. Weak yung holdaper.” Pagyayabang nya. “Yabang mo! Mag-iingat ka kasi. Ikaw ata papatay sa’kin eh. Dalian mo na.” Saad ko. Kaloko talaga ni Kyle kahit kelan. “Opo. Andyan na po. Malapit lang naman ako eh. Hintayin mo ko.” Saad nya. “Sige. Mag-iingat ka ha?” Kumalma na ako ngayon. “Oo. Sige. Kita na lang tayo diyan, Pangs.” Sabi nya. “Sige.” He ended the call.